دانلود،اخبار و ...

رباعیات خیام

رباعیات خیام

خواننده:شجریان.گوینده:احمد شاملو.موسیقی:فریدون شهبازیان

 

 

***

 

 

برای بزرگ دیدن فهرست اینجا کلیک کنید

.....................................................................

 

»1«

 

دانلود کنید

 

گوش کنید:

 

 

 

احمدشاملو:

 

چون ابر  به  نوروز رخ  لاله بشست

برخیز و به جام باده کن  عزم  درست

کاين سبزه که امروز تماشاگــــه  تست

فردا همه از خاک تو بر خواه درست

 

 

استادشجریان:

 

ابر آمد و زار بر سر سبزه گریست

بی  باده  گلرنگ  نمی شاید  زيست

اين سبزه که امروز تماشاگه  ماست

تا  سبزه  خــاک  ما تماشاگه کیست

.....................................................................

»2«

دانلود کنید

 

گوش کنید:

 

 

 

احمدشاملو:

من بی می ناب زيستن نـتـوانم

بی باده  کشید  بار تن  نـتـوانم

من بنده آن دمم که ســاقی گـوید

يک جام دگر بگیر و من نتوانم

 

 

استادشجریان:

می نوش که عمر  جاودانی  این  است

خود حاصلت از دور جوانی این  است

هنگام گل و مل است و یاران سرمست

خوش  باش  دمی  که  زندگانی  اينست

.....................................................................

»3«

دانلود کنید

 

گوش کنید:

 

 

 

احمدشاملو:

 

از  آمدن   و   رفتن    ما   سودی   کو

وز   تار   وجود   عمر ما   پودی   کو

در   چنبر  چرخ  جان   چندين   پاکان

می سوزد و خاک  می شود  دودی   کو

 

استادشجریان:

هنگام  سپیده  دم  خـروس   سحری

دانی که چرا همی کند   نوحـه گری

یعنی  که   نمودند  در  آیـینه  صبح

کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

.....................................................................

»4«

دانلود کنید

 

گوش کنید:

 

 

 

استادشجریان و احمدشاملو:

 

این  قـافـله  عـمر  عجب می گذرد

دریاب دمی که با  طرب  می گذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری

پیش آر  پیاله  را کـه شب می گذرد

.....................................................................

»5«

دانلود کنید

 

گوش کنید:

 

 

 

احمدشاملو:

يـاران   بموافقت  چو  دیــدار  کـنید

شاید کــه ز دوست  یـاد  بسیار  کنید

چون  باده  خوشگوار  نوشید  به هم

نوبت چو به ما رسد نگون سار کنید

استادشجریان:

 

ای   کاش   که   جای   آرمیدن    بودی

يا   اين   ره   دور   را   رسيدن   بودی

کاش از  پس  صد هزار سال  از دل خاک

چون   سبزه   اميد    بر   دمیدن   بودی

|+| نوشته شده توسط حمید رضا در پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386 ساعت 10:22 |